Het boek De geboren renner houdt het midden tussen een roman en een documentaire waarbij je tot op het eind niet goed weet of de inhoud nu enige wetenschappelijke waarde heeft dan wel of de schrijver zijn fantasie de vrije loop laat.

Misschien is het wel het opzet van de schrijver om de lezer aan het googelen te krijgen en zo ja, dan is hij daarin wel geslaagd. Je begint van pure armoede te zoeken of die Tarahumara wel echt hebben bestaan. De naam alleen al spreekt tot de verbeelding en wat blijkt, ze bestaan echt! De Rarámuri of Tarahumara leven in het noorden van Mexico en staan inderdaad bekend als langeafstandlopers. Ze ontmoetten de Spanjaarden in de zestiende eeuw en leefden in de koper-canyon van de westelijke Sierra Madre. Dit gebied waar ze nog wonen, wordt nu de Sierra Tarahumara genoemd. In 2006 werd de bevolking geraamd op 50 tot 70.000 mensen, met een traditionele leefstijl, wonend in een natuurlijke omgeving van rotsen, grotten, kliffen, sommigen ook in kleine houten of stenen hutten. Ze leven van graan en bonen, zijn herders met schapen en geiten. Ze zijn uiterst teruggetrokken, gevoelig, geïsoleerd, zelfs onderling. Ze spreken ook zelden met elkaar. Vrouwen mogen niet naakt worden gezien, tenzij voor hun geliefde. In conflicten zijn ze terughoudend en vermijden ze agressie. Hierdoor zijn ze er in geslaagd zo lang te overleven. Recent worden ze mee betrokken bij de drugtraffic en wordt er gezegd dat er dagelijks mensen sterven omdat ze niet willen meewerken met de drugbaronnen. Zij houden van trance, die ze beleven bij het lopen maar ook in hun rituelen, waarin ze een wereldbeeld tonen waar zijzelf uitverkoren en superieur zijn aan de andere volkeren. Ze hebben een eigen taal, verwant aan het Azteeks.

Merkwaardig maar de journalist-schrijver laat de lezer in het ongewisse of hij fictie schrijft dan wel gedocumenteerd op basis van de werkelijkheid. Zijn informatie is te fragmentair zodat zijn stijl teveel verwijst naar een schrijverstruc. De stijl is deze van een uitgebreide reportage waar – zonder voorkennis – je als lezer niet weet of de schrijver een documentaire opvoert dan wel louter fictie. Waarschijnlijk wil hij nieuwsgierigheid wekken zodat je om een of andere reden verder leest, zij het – voor mij –vaak met een zucht en een paar paragrafen overslaand, omdat het onderwerp origineel en fascinerend is maar de manier van vertellen pedant en irritant.

Ondertussen zijn de Sierra Sandals van deze mensen ontdekt. Via NGO’s komen die in het mode-circuit en bezorgen ze de Tarahumara een inkomen. Als blote-voeten-fanaat kwam mijn partner zo aan haar trekken en besloot ze volgende lente naar het voorbeeld van de Tarahumara toertjes op blote voeten te gaan lopen. Zij sluit zich aan bij het betoog over de verheven mechaniek van de blote voet boven alle mogelijke meerwaarde van welke sportschoen ook en dat is wat de Tarahumara vooruit helpt bij het rennen.

Wat ik niet in het boek vond maar door te googlen was nieuws. Een zekere Ramirez ondernam met zes andere Tarahumara een reis van 600 kilometer met als reisdoel El Paso (Texas, VS) waar ze deelnamen aan de plaatselijke marathon. Wedstrijdleider Luis Talavera was blij met de komst van de Tarahumara. 'Ik denk dat ze het puurste voorbeeld van sportmensen zijn. Deze mensen doen het niet voor het geld of de roem, maar uit liefde voor het lopen.’ Op zijn sandalen van autobanden behaalde de 44-jarige Ramirez in 3:16:37 de eerste plaats in zijn leeftijdscategorie. Een sterke prestatie. Mijn partner haalt op blote voeten geen halve marathon, laat staan in diezelfde tijd! De Sierra Sandal wordt een heus hebbeding.

Het boek wil eveneens inspireren op vlak van gezonde voeding en gezonde levensstijl. Dit sluit aan bij de Amerikaanse afkomst van de auteur, die een stevige salade als ontbijt verkiest! Opnieuw komt de dubbelzinnigheid bovendrijven. Is de auteur echt geïnteresseerd in wie deze mensen zijn en wat ze doen of wil hij zijn eigen waarden via deze mensen overdragen aan zijn lezers? De vraag stellen, is ze beantwoorden.