Na het verbluffende boek De Echomaker uit 2007 was het nieuwsgierig en ongeduldig uitkijken naar het nieuwe werk van Richard Powers. De spraakmakende auteur kiest ook in zijn recentste roman voor de maakbare mens als hoofdthema.

Het verhaal vertelt over de ontmoeting van een schrijver en docent met een Algerijnse vluchtelinge, die immuun lijkt voor het gevoel van ongeluk. Ondanks haar gruwelijke achtergrond en de vele verliezen die ze tijdens de oorlog geleden heeft, is de vrouw nooit verdrietig of gefrustreerd. Integendeel, ze is het zonnetje in huis en straalt een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit door haar levenslust. Het duurt niet lang vooraleer de wetenschap zich vragen stelt bij zoveel spontaan geluk. Thassa, de vluchtelinge, wordt publiek bezit wanneer haar genetisch materiaal onderzocht wordt en de biotechnologen hun bevindingen wereldkundig maken. De media en het publiek starten met een afgoderij en aandachtsgolf die voor ieder mens verstikkend zou zijn, maar zelfs dat kan de Algerijnse niet uit haar humeur brengen.

De verdienste van de roman is zeker het ter sprake brengen van de grenzen van de wetenschappelijke mogelijkheden, het verdwijnen van het privédomein en de rol van de media in dit alles. Het boek is een goed uitgangspunt om discussies te voeren over zeer actuele bio-ethische thema’s en prangende maatschappelijke vragen. Net zoals in de Echomaker, brengt Powers de theorie van dit alles dichtbij door de personages in zijn boek voor dilemma’s te plaatsen. De mediatisering van personen en hun emoties wordt door Powers sterk bekritiseerd. Ook hedendaagse trends als facebook, schrijfclubjes voor creatieve zwervers en nieuw samengestelde gezinnen worden met de nodige ironie beschreven.

Helaas maakt deze verdienste het boek niet tot een aangenaam werk om te lezen. Het chaotische verhaal en de beperkte uitwerking van het karakter van hoofdpersonage Thassa zijn jammer en staan in sterk contrast met de vorige roman, waar de opbouw en de karakterschetsen de kracht vormden. Een spijtige zaak is eveneens de erbarmelijke vertaling, die ronduit storend is. Het vertalen van ‘not my cup of tea’ als ‘dit is niet mijn kopje thee’ is zo pijnlijk slecht dat het zelfs niet meer grappig is.
De spelfouten zijn eveneens een doorn in het oog, net als het gebruik van onnodig moeilijke woorden. Met meer aandacht voor de vertaling, zou het boek een stuk plezieriger lezen.