“Bewuster zijn van de fenomenale geest – en er ook meer mee doen”. Dat was de verwachting die ik had bij dit boek alvorens ik het doorlas. Alzheimer klonk me altijd heel zwaar in de oren, het was niet nieuw voor me, het was ergens een heel beangstigende en verwoestende ziekte, en ergens is het dat nog steeds.
Toch kijk ik er nu – na het lezen van dit boek – anders naar.
Met de mildheid van een oudere misschien, met de liefde en de genegenheid die ik nu voel voor mijn geliefde.
De auteur – een gepensioneerd onderwijzer – geeft in dit boek een brede, diepgaande en bijzonder gedetailleerde weergave van dagdagelijkse gebeurtenissen uit het leven van zijn aan Alzheimer lijdende vrouw.
Wat begint bij grappige anekdotes over vergeten, evolueert naar niet meer weten, niet meer kunnen, niet meer doen, en niet meer weten wat men niet doet. Een opname in een rust- en verzorgingstehuis (RVT) dringt zich daarbij op, waarna een verdere aftakeling voltrekt op zowel mentaal als fysiek vlak.
Opmerkelijk is hoe objectief en ruim dit boek geschreven is, vanuit de positie van iemand die rechtstreeks (en ook emotioneel) betrokken is. Nog meer treffend is vooral de wijze waarop de schrijver met deze ziekte en angsten van de zieke omgaat. Geduld, respect, waardigheid, menselijkheid, humor en heel veel liefde zitten tussen de regels verweven en houden de vaak herhalende feiten aangenaam en – niet onbelangrijk – de gemoederen positief.
Ongelofelijk, maar geloofwaardig voor de lezer is het te weten dat de zieke zelf niet weet noch geweten heeft dat ze aan Alzheimer lijdt. “De zieke heeft niets aan de waarheid”, aldus de schrijver en minnende echtgenoot.
Dit boek is interessant voor mensen die de ziekte Alzheimer beter willen begrijpen. Het beschrijft waaraan een Alzheimerpatiënt behoefte heeft naarmate de ziekte vordert en is hierdoor interessante materie voor mensen die dagdagelijks – of plots met Alzheimer worden geconfronteerd.
Absoluut waardevol zijn de vele tips die ervoor kunnen zorgen dat de contactname met een Alzheimerzieke beter verloopt.
De schrijver houdt in dit boek ook een krachtig pleidooi tegen euthanasie. Tegenover datgene wat ons als mensonwaardig of zielig kan overkomen, staat het feit dat, en ik parafraseer, een dementerende best gelukkig kan zijn in zijn / haar onbewust zelf opgebouwde, maar zeer beperkte wereldje, waarin hij /zij een soort innerlijke rust heeft gevonden.
Wie dacht dat het hebben van een bijzonder actief en een rijk geestelijk leven Alzheimer uitsluit, is fout. De vrouw in dit boek bewijst dit helemaal.
Tot slot wil ik meegeven dat dit boek absoluut niet neerslachtig geschreven is. Integendeel, het verwarmt en loopt over van de zachtheid en deze houding zal wellicht voor velen een bron van inspiratie en kracht zijn.
Ik denk dat dit boek daarom veel mensen zal raken. Het is niet alleen een boek over Alzheimer en wat het is. Het gaat naar mijn aanvoelen veel meer over “graag zien in goede en kwade dagen” en hoe dat moet en vooral, hoe mooi dat is.