Op vrijdag 4 februari trok ik samen met een vriendin naar deze galerij waar ik al tevoren eens had binnengekeken. Het betreft een hoekhuis met twee grote ramen. Ik dacht dat je daarmee al alles zag.

Toen we binnenkwamen vertelde een jongeman ons dat we eerst maar eens moesten rondkijken en dat de tentoonstelling verder ging tot in de kelder. We zouden daarna nog even met elkaar spreken, zei de jonge gast. Daar was ik blij om want ik twijfelde wat ik zou moeten vertellen over hetgeen we in “de etalage” zagen.

Op het gelijkvloers stonden nochtans de meest verrassende zaken als je er uitleg bij kreeg en het waren niet de 2 opmerkelijke kippen waar ik het over heb, noch het genetisch gemanipuleerde fluorescerende visje.

In de kelder liep mijn vriendin toch ineens sneller. Er stonden namelijk vele dierlijke resten onder plastieken luchtdicht gemaakte constructies. Fascinerend als je ertegen kunt, maar je hebt in deze omstandigheden altijd het gevoel dat je ze nog kunt ruiken, vind ik. Inbeelding natuurlijk. Zo waren er schapenkoppen, twee parkietjes met de datum 2004, maar ook hoeven en afgekapte poten die er wat onsmakelijk bij lagen. Geen uitleg, tenzij wat gekrabbel en soms een datum.

Het is een kelder met verschillende plaatsen. We herkenden het meeste uit de les biologie en als je geluk had,zoals ik, uit het museum.

Enkele andere kunstwerken deden denken aan een laboratorium met petrischalen. Soms leek het echt en soms waren het precies in elkaar gestoken constructies. Conceptuele kunst, nietwaar.

Terug boven zagen we een soort gazet met nieuws over lichtgevende “bunnies”, konijnen dus. Ook de artiest die ermee exposeerde stond er te prijken in levensgrote foto’s. Hier werd de illusie gegeven dat er een proces was van biologie naar iets hoger, iets met religie…

De jongeman kwam bij ons staan en vroeg hoe we het vonden. Mijn vriendin vond de kelder maar griezelig met “al dat dode vlees” , waarop de jongeman vroeg wat het verschil was met een biefstuk. Mooie vraag. We gingen kijken naar de embryo’s van een puppy en van een walvis. Beiden voortijdig gestorven en in een luchtdicht doorschijnend plexi doodskistje gestoken. De puppy was al 12 jaar dood en zag er nog bijzonder fris en aandoenlijk uit. De walvis was nog maar 7 jaren dood en had een elektriciteitsmeter in zijn lijfje steken dieverbonden was met een computerscherm. Toen de jongeman vertelde dat de grafiek met piekjes en bijbehorende geluidjes de energie was die de dode cellen nog afgaven dan was dat voor mij echt de revelatie van de dag. Blijkbaar treedt de dood wel zeer traag op als er na 7 jaar nog altijd stroom, weliswaar slechts 0.06 microvolt, uit de cellen komt. Even was er de allusie naar een ziel, maar waarom zou een traag chemisch proces de verwijzing naar een ziel zijn, vroeg ik me af. Zeker toen hij zei dat een citroen een voltage afgeeft die ettelijke keren groter is dan het signaal dat we zagen.

Conceptuele kunst die me in elk geval “bewogen” heeft. De natuur heeft altijd meer in petto dan we denken. Blij dat ik ben geweest. Het bezoek was trouwens gratis.

Door onze vrijwilliger Karin Van Tendeloo.

Meer info en adres Verbeke Gallery