Dit waren de enkele zekerheden die ik kreeg over het boek. Zelf kreeg ik ook een nier- en levertransplantatie en dan is er toch ook een beetje herkenning met het verhaal van een lotgenoot, zo dacht ik.

Maar na het boek gelezen te hebben ben ik ook een beetje teleurgesteld. Begrijp me niet verkeerd: dit boek leest vlot en strikt gezien krijg je alles wat er beloofd wordt op de achterflap. Een (lange) rode draad: de schrijver ligt op de operatietafel en kijkt terug op dat stuk van zijn leven dat voor altijd het leven voor de transplantatie zal zijn. Een ernstige en humoristische terugblik op de belangrijke periodes van zijn leven. Met heel veel aandacht voor de muzikale interesses van Mr Hermans.
Een positieve toon.

Waarom ik dan het gevoel heb dat ik eigenlijk een beetje mijn tijd heb verloren: de ellenlange beschrijvingen over de politieke voorkeuren van de schrijver verveelden me. Heel terloops kom je te weten waarom de auteur een nieuwe lever nodig heeft, welke ziekte hieraan vooraf ging. Laat dit nu net belangrijk zijn voor (toekomstige) lotgenoten.

De auteur beschrijft ook uitgebreid zijn actieve loopbaan; wat ik hierin wel interessant vond is hoe hij vertelt en zeer eufemistisch verwoordt ‘dat alcohol zijn hele leven begeleidde'. Maar, en ik citeer: 'Voor alle duidelijkheid: ik ben en was geen alcoholverslaafde. Ik was een zware sociale drinker. Al moet ik toegeven dat ik achteraf gezien, nu dus, moet vaststellen dat ik toch vrolijk flirtte met die grens tussen sociaal drinken en verslaafd zijn.' (p. 30)
Hij verbloemt telkens weer zijn alcoholmisbruik en vertelt graag stoere drinkverhalen.

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat een alcoholverslaafde en bij uitbreiding ook medicatie- en drugsverslaafden niet in aanmerking zouden mogen komen voor transplantatie. Het argument dat telkens weer wordt gebruikt is dat organen erg schaars zijn en dus niet verspild mogen worden. Zelf vind ik dit niet, wie zijn wij om hierover te oordelen. Als mensen hun levensstijl aanpassen dan hebben ook zij recht op een nieuwe levenskans.

Mr Hermans is gestopt met alcohol te gebruiken (misbruiken) hoezeer die gedachte hem ook verafschuwde. Hij nam een resoluut besluit en beschrijft pakkend hoe hij gesteund door zijn vrouw en een kennis, in zijn stamcafé gaat vertellen dat hij niet meer mag drinken. Slechts heel beperkt vertelt de auteur hoe hij de herstelperiode doorkwam. Zijn dankbaarheid voor de geboden kans is erg groot en dit gevoel wordt wel goed beschreven.

Dit is een goed levensverhaal, het leest redelijk vlot. Aangezien er erg weinig over de persoonlijke ziekte en herstelperiode wordt verteld is dit boek voor iedereen leesbaar.
Ik heb alleen grote twijfels of mensen die op een wachtlijst staan of voor een transplantatie in aanmerking komen hier wel een boodschap aan hebben. Ook voor familieleden is hier weinig relevants te vinden.