Aan een klein straatje, parallel met de N49 in Kemzeke, bevindt zich een loods die aan de buitenkant heel slordig en rommelig lijkt. Toch blijkt hier de Verbeke Foundation zich te bevinden, een privécollectie van moderne kunst.
Het geheel bestaat uit een grote loods met vooraan de permanente expositieruimte en daarachter een cafetaria. Achter de loods is een vijver waarrond je kunt wandelen en naar permanente buitenopstellingen kunt kijken. Rechts van de loods bevindt zich een groot serrecomplex met daarachter nog een zaaltje.
Tijdens mijn bezoek liep er de tentoonstelling van Verstockt, een Lokeraar die naast mij heeft gewoond en een passie heeft voor vierkanten. In het serrecomplex bevinden zich enkele mooie werken, met anarchistische trekjes. Hier huizen ook de beroemde kippen van Van Mechelen, die tracht een superkip te kweken.

Waarvoor ik vooral kom (en wat de Maakbare Mens vzw interesseert) is de tentoonstelling Certified Copy; waarin kunstenaars van over heel de wereld hun wantrouwen en kritiek uitbeelden op de hedendaagse kloontechnieken. Als je de achtergrond van de kunstenaars bekijkt, merk je dat velen een ingenieurs- of wetenschappelijke achtergrond hebben; dit merk je dan ook in hun werken. De ene werkt met fluorescerende vissen, de andere met foto's van embryo's in bokalen, opstellingen van labo's, ...

Bepaalde kunstenaars nemen ook enkele stellingen in, waar de bezoeker zich eventueel in kan vinden, zoals: “DNA is niet alles, ook omgevingsinvloeden zijn van tel”, “Verspreid je DNA over heel de wereld”, ...

Andere kunstenaars blijven bij de kunst: kunst kan ook een kopie zijn zoals de keramiek van Delft, bloemstukportretten, enz... Foto's vind je hier overal: van gekloonde tweelingen met een kussen tussen hun gezicht tot kunstenaars die opgesloten zitten zoals dieren in een zoo, ...
Dolly, het eerste gekloonde schaap, is niet aan de neus van enkele kunstenaars voorbij gegaan. En ook de patenten, die je neemt op je eigen DNA, worden in vraag gesteld.

Kunstenaars hebben ook enkele projecten opgezet over heel de wereld: een gekloonde boom die toch niet hetzelfde blijkt, hout van over heel de wereld, de verkoop van ‘gen-pets’, ...
De algemene tendens ten aanzien van klonen in deze tentoonstelling lijkt wel negatief; al blijkt een enorme fascinatie voor deze ontwikkeling, zoals: “Kopiëren is van alle tijden, ook in de kunst, maar gaan we nu niet een stap te ver?”

Sommige kunstenaars willen choqueren, al moet gezegd worden, elke kunstenaar in deze loods wil dat; gewenning treedt snel op: vingerstukjes, opgezette dieren (al dan niet mechanisch en met draadjes), ...
Dat er hier en daar wel enkele ‘would-be-uitvindingen’ staan, maakt mijn respect voor menig kunstenaar wel groter, zoals de strandwandelaar, een buizencomplex, die door de wind vooruit stapt.

Een geslaagd bezoek; verwonderlijk eigenlijk, want normaal loop ik niet hoog op met moderne kunst, maar hier staan echt wel kunstwerken waarover nagedacht is, met kennis van techniek én filosofie.

Verschraegen Robin