De catalogus I AM HURT. Kunst als spiegel van de ziel heeft het gewicht en de grootte van een schrift en ligt hierdoor makkelijk in de hand; handig in gebruik tijdens je verkenningstocht door de tentoonstelling heen. Bij het openslaan vind je meteen een duidelijke indeling, klare inhoud en een no-nonsense stijl. Kortom, een catalogus die zich ver weg profileert van de zwaardere glossy one die je onder de arm neemt en eens thuis, nooit meer van het schap haalt.
Er werd gekozen voor een Nederlandstalige versie met een internationale vertaling naar het Engels.

De curator Astrid David legt je uit waar het kunst- en reflectieplatform DAVID vzw voor staat en waarom ze koos voor het metafoor ‘spiegel’ in deze tentoonstelling. De spiegel confronteert de kijker met zichzelf, ook als we gehavend en gekwetst zijn. De spiegel helpt ons terug op te staan en vanuit de pijn te transformeren naar een anders zijn.

De twee daaropvolgende teksten van respectievelijk Eef Cornelissen en Rolf Quaghebeur zijn even positief als het gaat over wat kunst betekenen kan, ook in functie van pijn.
Eef schetst een hedendaagse steriele maatschappij waarin pijn geen tijd krijgt en als zinloos wordt ervaren, waar lijden niet lijkt te bestaan en falen al evenmin. Pijn wordt niet besproken maar bestreden. Kunst kan hieraan tegemoetkomen en het lijden weer een beeld meegeven, wat misschien makkelijker gedeeld en besproken wordt.

Volgens Rolf ligt er geen troostende taak in het kunstwerk. Het maakt de pijn juist zichtbaar en voelbaar. Het maakt even tijd vrij in onszelf, om geraakt te zijn, om lijden als een deel van onszelf te ervaren. Zo kunnen we het verschil voelen met wat de maatschappij van ons vraagt: doorgaan/niet voelen, en wat ons lichaam werkelijk nodig heeft: aandacht.

Een kunstenaar speelt, creëert in alle vrijheid een nutteloos werk (althans volgens de strikte wetten van een werkende neo-liberale maatschappij) en kan hiermee het effect sorteren dat er zoiets als pijn en lijden in vraag wordt gesteld.

Hierna volgen afwisselend zwarte en roze alinea’s, ingedeeld in verschillende spiegelingen, met het curriculum van de artiest en een korte uitleg over het getoonde werk in deze ruimte.

Als afsluiter een Franstalig poëtisch dankwoord aan het totaalproject waaraan heel wat mensen bijgedragen hebben.
Frédéric Chambre besluit dat kunst niet als uitsluitend esthetisch kan worden gezien, dat ethiek intrinsiek aanwezig is in hoe wij ons presenteren via een werk. Kunst ademt onze ziel uit, legt bloot wat binnenin zit. Onze pijn ontkomt hier niet aan.