Doodgewoon

Euthanasie van Alzheimer tot Zelfbeschikking

Titel: doodgewoon. Euthanasie van Alzheimer tot Zelfbeschikking
Auteur: Barbara Ceuleers
Boekinfo: http://www.ertsberg.be
Verschijningsdatum: februari 2024
ISBN: 978 94 64750 67 6
Recensent: Benny Bottu
Beoordeling:recensie 5 sterren

Barbara zegt ‘Papa. Bedankt om zo’n moedige beslissing te nemen’. Ze heeft het over euthanasie. Haar papa is Jan Ceuleers. Voor ons bekend als ex-algemeen directeur van het toenmalige BRTN in de jaren negentig. Voor haar, als haar grote held die koos voor euthanasie.

Doodgewoon is een boek over ‘Euthanasie van Alzheimer tot Zelfbeschikking’, geschreven door Barbara Ceuleers. Ze neemt ons mee met het idee zelf onze dood in handen te nemen en dat net dat doodgewoon zou moeten zijn. Ze doet dat door soms heel pakkende, menselijke verhalen en getuigenissen te combineren met wat een zelfgekozen dood wettelijk betekent en hoe ermee wordt omgegaan.
De waarde ‘zelfbeschikking’ speelt hier een heel belangrijke rol en is de sleutel in het euthanasieverhaal. Het boek start met het verhaal van moemoe, de moeder van haar vader. Ze leed aan alzheimer, het is te zeggen de verschijnselen waren duidelijk maar er was nooit een diagnose. Ze takelde af en werd zelfs agressief, tot ze stierf. Ongetwijfeld een lange, moeilijke en slepende periode.

In het eerste deel van het boek ontleedt de auteur de wet en verklaart de begrippen op een duidelijk gestructureerde manier. Daarop volgt de bespreking van euthanasie en psychiatrie. De hamvraag is daar, wanneer kan je een psychische diagnose stellen waarbij het ondraaglijk en ongeneeslijk lijden een zekerheid is (zoals bij de zaak Tine Nijs en bij Shanti De Corte, het drieëndertigste slachtoffer van de aanslagen op de luchthaven in Zaventem)?
Het volgende hoofdstuk bespreekt de verworven wilsonbekwaamheid en de weg naar de wilsonbekwaamheid bij dementie. Na het menselijke verhaal vervat de schrijfster kort de huidige behandeling en omschrijft ze het dementieproces, gaand van beginnende en matige dementie tot de ernstige dementie. Omdat dementie niet enkel ouderen treft, behandelt ze specifiek jongdementie, met de signalen en symptomen die een persoon onder de 65 jaar kunnen treffen. Afsluitend een getuigenis van Kathleen (47), die lijdt aan jongdementie.

In het tweede deel lees je over de praktische kant van de zaak. Zo komt de zorgvolmacht aan bod, het instrument om de bevoegdheid af te geven om beslissingen en bepaalde handelingen over te dragen. Het registratiedocument, de wettelijke controle van de euthanasie, het verslag van de euthanasiecommissie, het verloop van de euthanasie zelf, de negatieve en de positieve wilsbeschikking, de mogelijkheid van een arts om euthanasie te weigeren, de moeilijkheden bij de ziekenhuizen van katholieke signatuur, het verschil tussen palliatieve sedatie en euthanasie, en de politieke moeilijkheden bij de uitbreiding van de euthanasiewet bij ethische – en zelfbeschikkingsdossiers.
Barbara Ceuleers blijft ook hier getuigenissen en de praktijkvoorbeelden verwerken. Hierdoor krijg je als lezer inzicht in het praktische en diep menselijke aspect.

Het nawoord, mijn wil is wet, is voor Mario Verstraete, wiens verhaal zo mooi is verfilmd in Tot Altijd van Nic Balthazar uit 2012. Mario was een van de voorvechters van waardig sterven en zelf ook zelf voor euthanasie koos.

Dag liefste papa,

Verrast, dat je dochter een boek heeft geschreven? Ik denk het niet, jij hebt me altijd gezegd dat alles zou kunnen, als ik er me maar op toelegde.

Ik heb altijd naar je opgekeken. Dat is altijd zo gebleven, tot het allerlaatste moment. Tot die 23ste november 2020. Toen koos je niet voor jouw dood, maar voor ons leven. Ik ben zo trots op jou, papa.

Papa, ik zou nog uren over jou kunnen vertellen. En tegen jou. Want tegen jou kon ik alles vertellen. Ik had me geen betere papa kunnen wensen. Ik ben dankbaar voor die 37 jaar samen, maar droevig om de jaren dat ik je moet missen. En daarom dit verhaal. En daarom is er dit boek. Want dit is ons verhaal en onze strijd.

Ik hou van je Tot in den draai

Je dochter Barbara’ (pg 209-211)

Daarmee sluit het boek af. Een laatste menselijke paragraaf.

Doodgewoon is een doodgewoon boek met een doodgewoon thema, tenminste het zou doodgewoon moeten zijn. Het is een vlot leesbaar, zeer toegankelijk en een praktisch boek dat ik iedereen aanraad die meer wil weten over levenseinde en euthanasie. Het is dan ook een vijfsterren boek.

Gepubliceerd op 28-05-2024

Bekijk ook even dit:

Je winkelmand is leeg.