Terug naar overzicht

Mark raakte ernstig verbrand

Mijn verhaal speelt zich meer dan twintig jaar geleden af. Als prille dertiger raakte ik ernstig verbrand door een woningbrand. Ik kwam in allerijl in het brandwondencentrum van het UZ Gent terecht en bleef er exact honderd dagen. 

55% van mijn lichaam was verbrand. Dat is ontzettend veel en dus levensbedreigend. De eerste tien dagen na de brand werd ik dan ook in een kunstmatige coma gehouden en zweefde ik ergens tussen leven en dood. Bij het ontwaken uit mijn coma was ik heel suf. Ik kreeg veel pijnstilling toegediend en kon moeilijk onderscheid maken tussen realiteit en hallucinatie. 

Ik weet dat de behandeling steeds uitvoerig met mij werd besproken, maar toch kan ik me weinig herinneren omtrent de toelichting over het gebruik van donorhuid. Ik was wellicht onvoldoende helder op dat moment. Wat ik me wel goed herinner is een moment waarop ik in mijn ziekenhuisbed naar het operatiekwartier werd gereden. Op zeker ogenblik zette de verpleegkundige een doorzichtige doos om mijn bed. Die doos was gevuld met buisjes. Wat daar precies in zat kon ik niet zien en dus vroeg ik ernaar. ‘Dat is donorhuid’ antwoordde de verpleegkundige, ‘daarmee word je straks behandeld’. Ik heb er niet lang bij stilgestaan. Ik had geen idee of die donorhuid voor altijd mijn huid zou blijven of nadien opnieuw zou worden verwijderd. Ik had ook geen idee waar die huid vandaan kwam. Was dat van een levende donor? Van een overleden donor? 

Op dat moment maakte het ook allemaal niet zoveel uit. Alle kracht en energie ging naar overleven. Ik onderging tientallen operaties waarbij mijn eigen ongeschonden huid werd weggehaald om nadien getransplanteerd te worden op de lichaamsdelen die er het ergst aan toe waren.  

Mijn leven is voor altijd veranderd. Mijn aangetaste huid blijft ook na al die jaren veel zorg vragen. Die moet ik dagelijks hydrateren om de huid wat soepel te houden. Veel producten die in de winkel of apotheker verkrijgbaar zijn, veroorzaken irritatie aan mijn huid. Sinds enkele jaren maak ik zelf Sint-Jansolie en dat werkt voor mij het best. Ik moet ook voorzichtig zijn zodat ik geen wondjes oploop. Het kleinste wondje vraagt wekenlang tijd om te herstellen. De huid blijft ook wat ‘tegentrekken’. Door de verbrande huid in mijn hals is de beweeglijkheid van mijn hoofd beperkt. Bovendien heb ik bij de brand de vingers van mijn rechterhand verloren, wat zijn impact heeft op mijn dagelijks functioneren. Ook emotioneel blijft het een uitdaging. De brand was hoe dan ook een traumatische ervaring. En af en toe wordt dat nog eens getriggerd en komt alle emotie van toen weer naar boven.   

Ik ben echt door het oog van de naald gekropen. Ik heb het overleefd door mijn eigen levenslust en de steun van enkele goede vrienden. Maar in de eerste plaats door de huiddonor(en), de medische technologie en de deskundigheid van het medisch personeel.   

Je winkelmand is leeg.